Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò ya da Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en tartışmalı ve sert filmlerinden biridir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, İtalya'nın kukla faşist devleti Salò Cumhuriyeti'nde geçer. Dört güç sahibi adamın, gençleri toplayıp bir malikanede 120 gün boyunca maruz bıraktığı sistematik ahlaki ve fiziksel çöküşü anlatır.

Pasolini, bu filmde faşizmin yalnızca siyasi bir sistem değil, insan ruhunu ve bedenini tamamen ele geçiren bir yozlaşma mekanizması olduğunu gösterir. Şiddet ve cinsellik betimlemeleri son derece açık ve rahatsız edicidir; amacı sansasyon yaratmak değil, iktidarın mutlaklığının ve sınıfsal tahakkümün insanlıktan çıkaran doğasını seyirciye hissettirmektir. Oyunculuklar, bu kasvetli ve baskıcı atmosferde, kurbanların çaresizliğini ve zalimlerin soğuk kayıtsızlığını etkileyici bir biçimde yansıtır.

Yönetmen, filmi çektikten kısa bir süre sonra gizemli bir şekilde öldürülmüştür ve 'Salò' genellikle onun vasiyetnamesi olarak yorumlanır. Görsel dili, simetrik kompozisyonlar ve soğuk bir estetikle, izleyiciyi rahatsız edici gerçeklikle yüzleştirir. Bu film, kolay bir izleme deneyimi sunmaz; aksine, tarihin karanlık bir dönemine, insanın kapasitesindeki kötülüğe ve sistemlerin nasıl totaliter bir kabusa dönüşebileceğine dair derin ve rahatsız edici bir sorgulamaya davet eder. Sadece içeriğinin şiddetiyle değil, felsefi ve politik derinliğiyle de unutulmaz bir yapımdır. İzleyiciyi sarsmayı ve düşündürmeyi amaçlayan, sinemanın sınırlarını zorlayan bir eserdir.